putnike, radoznalce, istraživače, avanturiste, ljubitelje, bicikliste, motoriste, pešake, planinare, fotografe, putopisce, profesionalce i amatere, omladinu i penzionere, kao i sve nepomenute, knjiga
Pravac Srbija
Prikaži mapu
KOMENTARI
KOMENTARISANO
VAŠ KOMENTAR (poželjna je bilo kakva identifikacija)
POŠALjITE KOMENTAR
KAKO SMO PUTOVALI
##DIVLICA##
Snimljeno: 19.08.2015
1.
Momenti-Vidikovac
Vidikovac na ulazu u Veliki Kazan
O B J E K T
Klisura (2)
Klisura (1)
P O S E T I O C I
Ovde je pre đerdapske brane voda "ključala"
A i sada je pogled nezaboravan - velika reka, visoke stene.
Jedno od najznačajnijih arheoloških nalazišta, sačuvano izmeštanjem
stanje:lokacija potopljena; period:praistorija,mezolit,neolit; status:arheološko nalazište od izuzetnog značaja; šifra:AN0045;
Neolitska lokacija predstavlja arheološko nalazište od izuzetnog značaja. Otkrivena je u zadnji čas, tek nekoliko meseci pred potapanje. Nalaz je preseljen, konzerviran i izložen na delu obale iznad sadašnjeg nivoa reke. Nalazište je sačuvano izmeštanjem, neposredno pred početak rada brane na erdapu. Bio je to izuzetno srećan trenutak: vrednost lokacije je ustanovljena u trenutku kad je do potapanja ostalo kritično malo, ali ipak dovoljno vremena da se teren istraži.
Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Niš Arheološko nalazište Lepenski Vir nalazi se u Đerdapskoj klisuri, na niskoj peskovitoj terasi na desnoj obali Dunava. U sedam sukcesivnih naselja ribolovaca, lovaca i skupljača hrane, otkriveni su ostaci stambene i sakralne arhitekture i monumentalna skulptura datovana u vreme od 6500. do 5500. godine p.n.e. Sva staništa naselja imaju oblik zarubljenog kružnog isečka pod uglom od 30 do 60 stepeni. Pod je od zdrobljenog, dobro nabijenog crvenog krečnjaka, sa elipsoidnim vatrištem. Raspored udubljenja oko poda sugeriše krovnu konstrukciju u vidu presečenog levka ili poliedra, koja je verovatno bila od kože. U naselju su otkrivena i svetilišta koja imaju isti oblik. U unutrašnjosti je bio kultni prostor i prostor za stanovanje. Oko ognjišta bile su smeštene skulpture velikih oblutaka od krupnozrnog peščara koje prikazuju ljudsku figuru na kojoj je prvobitno oblikovana samo glava, ukrašena motivima koncentričnih krugova, spirale i osmice. U kasnijoj fazi, skulpture dobijaju oblik ljudske figure i postaju pravi idoli. Od sredine VI milenijuma p.n.e. na prostoru Lepenskog Vira niču naselja zemljoradničko–stočarskog karaktera. Arheološkim istraživanjima (1965–1970) otkriveno je 136 objekata. Kako ne bi bili potopljeni puštanjem u rad hidroelektrane „Đerdap I”, ostaci arheološkog nalazišta Lepenski Vir izmešteni su na viši nivo. Nova serija apsolutnih datuma sa Lepenskog Vira, zajedno sa drugim novim podacima, zahteva da se u određenoj meri revidiraju zaključci prethodnih istraživača ovog lokaliteta kada su u pitanju kako apsolutni vremenski rasponi pojedinačnih faza tako i sami stratigrafski odnosi pojedinih celina. Veliki broj novodobijenih radiometrijskih analiza, koje su najvećim delom obavljene u laboratoriji u Oksfordu tokom protekle decenije, odnosno dobijeni datumi, pokazuju dugo trajanje ranog mezolita u dve, znatnim vremenskim hijatusom odvojene podfaze. Lepenski Vir bio je naseljen tokom mezolita i to već od oko 9300. godine pre naše ere. Način na koji se datumi grupišu sugeriše da se ovo ranomezolitsko naseljavanje Lepenskog Vira odvijalo u dve odvojene faze. Prva faza odgovara periodu između 9300. i 8900. godine pre naše ere. Drugu fazu ranog mezolita na Lepenskom Viru moguće je vezati za period od oko 8200. do oko 7300. pre naše ere. Rezultati takođe ukazuju da se ranomezolitsko naseljavanje Lepenskog Vira prostiralo najverovatnije po čitavoj rečnoj terasi. Ovaj period odgovara Srejovićevoj fazi Proto-Lepenski Vir. Izgleda da na osnovu postojeće radiometrijske hronologije postoji hijatus u naseljavanju ovog lokaliteta od blizu 900 godina. Veoma je teško razumeti iz kog razloga dolazi do ovog prekida. Međutim, mnogo je lakše pružiti pretpostavke o tome šta je moglo da uslovi novu fazu naseljavanja ove lokacije, koja se vremenski poklapa sa pojavom prvih stočarskih i zemljoradničkih zajednica na centralnom Balkanu. Najbrojnija serija datuma sa Lepenskog Vira vezuje se za period posle 6200. godine p.n.e. Ovi datumi u najvećoj meri potiču iz celina koje su vezane za nastanak, korišćenje i konačno napuštanje trapezoidnih građevina sa crvenkastim podovima od krečnjaka a koje Srejović deli na 5 građevinskih podfaza u okviru faze Lepenski Vir I (podfaze a-e) Lepenski Vir I traje relativno kratko, tj. najduže oko 300 godina, između 6200. i 5900. godine p.n.e. Primetno je da se pojedine građevinske lokacije kontinuirano koriste tokom ovog perioda, bilo kroz obnavljanje starije građevine novim podom i horizontalnim preklapanjem sa starijim građevinama ili transformacijom određene građ evine u prostor za sahranjivanje, dok druge građevinske celine verovatno imaju relativno kratko trajanje. Pojedine građevinske celine takođe bivaju ‘zatvorene’ ritualnim polaganjem jelenskih rogova nakon napuštanja građevine, što je moglo da ima veze sa ciklusom obnove građ|evine ili reformulacijom identiteta određene društvene grupe vezane za datu građevinu.Tokom faze građevina sa trapezoidnim osnovama (oko 6200-5900 g. p.n.e.), Lepenski Vir po svemu sudeći postaje centralno mesto regiona, na kome se značajno naglašava i elaborira arhitektonski prostor građevina i gde dolazi do procvata vizuelnog izražavanja u kamenu sa predstavama ribolikih bića i komplikovanih geometrijskih motiva. Sahranjivanje se i dalje vrši po lokalnim kanonima (ispruženi skeleti paralelni sa tokom Dunava i sa glavom okrenutom nizvodno polagani su u grobne jame ukopane kroz podove građevina, ili su polagani preko poda građevine), a javlja se i učestala praksa sahranjivanja novorođenčadi u zadnjem delu ovih građevina. Trapezoidne građevine su, u vreme polaganja pokojnika mogle biti već napuštene, ili su još jednom transformisane u prostor za sahranjivanje sa verovatnom svešću i memorijom o prethodnom naselju. Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/
Lokalitet Kastel Gerulatis je vazdušna banja u kojoj je Trajan pripremao vojnike za borbe, a od lekovitog bilja koje tu uspeva su se pacijenti tri puta brže oporavljali, prvenstveno zbog izuzetnog pedološkog kvaliteta zemlje.
Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Niš Ostaci fortifikacije 'Kastel' na Miroču, O Majdanpek Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/
Utvrđenje sa bedemom dužim od 3 km od brda Glavica na levoj strani do brda Ćetaće na desnoj strani reke. Zabeleženo je nekoliko kula kvadratne i nekoliko kružne osnove.
Pošto se utvrđenje prostiralo od brda Glavica na zapadu, pa preko reke do brda Ćetaće, ono je moralo obuhvatati i brdo Gradac, pa prema tome i utvrđenje upisano kao Straža (milanovačka)/ Gradac kod Deroka.
status:spomenik prirode 2. kategorije - geomorfološki (speleološki) ; šifra:SP317;
Pećina je bogata kako nakitom tako i brojem dvorana (hodnika) od kojih je svaka svojstvena po ambijentu i atmosferi. Ukupna dužina kanala pećine je preko 2 km, a trasa razgledanja obuhvata prilični deo toga. Trasa prolazi kroz dva nivoa.
Ogromni kameni most, delo prirode, nad rečicom sa malo vode. Nalazi se nedaleko od prometnog asfaltnog puta, a do nje vodi dobar zemljani put, na par mesta presečen plitkim potokom. Potreban je veliki oprez pri prolasku ispod kamenog luka, ravnih površina ima malo, a stene su klizave. Visina otvora iznosi oko 45 metara, a širina je manja od 10. Nalazi se u lepom šumovitom okruženju.
status:arheološko nalazište od izuzetnog značaja; šifra:AN0039; period:neolit;
Praistorijski rudnik nalazi se na severnoj strani sela, na najvišem brdu - Čoka Oknji, udaljenom oko 2 km od centra sela kroz koji prolazi magistralni put Beograd - Majdanpek - Negotin. Do lokaliteta vodi put koji se redovno održava za lokalne potrebe, i kojim se mogu kretati sva putnička vozila, pa čak i autobusi! ( https://njnjnj.paundurlic.com/rg_panorama.htm). Potvrđena je velika starost rudnika - 5000 godina pne, tako da se radi o jednom od najstarijih rudnika rane metalurgije u Evropi. (Dragana Antonović, Arheološki institut Beograd)
Našli smo momka u kafiću u centru koji nas je odveo do lokacije, inače nije sigurno da bismo je pronašli, oznake ne postoje.
Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Niš Nalazi se u planinskoj oblasti severoistočne Srbije, u zaleđu gornje klisure Đerdapa, koja je oivičena Porečkom, Crnajskom i Šaškom rekom. Veći deo ove teritorije, s obe strane Šaške reke, pripada Rudnoj Glavi koja je bila razvijeni centar najranijeg rudarstva bakra na centralnom Balkanu, odnosno u jugoistočnoj Evropi, sa značajnom produkcijom karbonatnih minerala bakra, malahita i azurita. Stari rudarski radovi iz perioda ranog eneolita otkriveni su na dnevnom kopu modernog rudnika. Najveći deo koncentrisan je u severoistočnom delu. Na mnogobrojnim oknima-kanalima (30 okana) rudnih žila bile su česte platforme u obliku levkastih jama. Serija kamenih batova - masivnih čekića, izrađenih od rečnih oblutaka, predstavlja jednu od najvećih do sada nađenih na praistorijskim rudnicima bakra u Evropi i Maloj Aziji. Značajni nalaz predstavljaju 4 ostave sa keramičkim sudovima, kamenim batovima i koštanim oruđem. Dva tipa amfora (kruškolike i amfore-krčazi), koja su zastupljena na ovom lokalitetu, pripadaju vinčanskoj grupi i određuju eksploataciju rude u period završetka faze Vinča-Tordoš II i početak Vinče-Pločnik I. Ostaci, verovatno antičkih, radova otkriveni su u jami modernog rudnika. Sistematska iskopavanja vršena su u periodu 1969-1979. godine. Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/
Neznatni ostaci kule, dela utvrđene lokacije, pripadali su nepoznatom vlasniku. Nalaze se u delu sela Crnajka zvanom baš po njoj - Miloševa Kula. Magistralni put prolazi neposredno ispod brdašca na kome je izgrađena.
Naslovna strana
