Spomenik se nalazi na malom platou u centru sela, odmah do puta. Vojvoda je značajno doprineo ustaničkoj pobedi na Ivankovcu. Takođe je poznat i kao čovek koji je držao sopstveni harem.

Grad se prostirao na 56 Ha (800 × 700 metara).
Veliki deo ostataka je erodiran meandriranjem Morave, a (istraženi) prostor nekropole je uništen pri gradnji nasipa.
Ono što je ostalo je pod zemljom, travom, šibljen i šumom.

Priču smo čuli iz prve ruke, od čoveka koji je vodio ekipu koja je vršila istraživanja. Vodio nas je i opisao nam tok i lokacije istraživanja, čuveni arheolog požarevačkog muzeja, Dragan Jacanović lično.

Stablo je visoko 18 m a staro oko 260 godina.

Pelagićev grob, pošto je svojevremeno sahranjen u udaljenom i neuglednom delu groblja, a danas bez vidnog putokaza, mogu naći samo dobro upućeni. U međuvremenu je počastvovan nadgrobnom pločoma sa posvetom, ali smatramo da je zaslužio vidljivije obeležje.

Na brdu iznad Požarevca zasnovan je 1972. godine etno-park sa tri tipične seoske kuće požarevačkog kraja 19. veka. Uz etno park nalazi se ovekovečen i važan istorijski momenat - potpisivanje Požarevačkog mira koji je ovde ugovoren i overen godine 1718.
Požarevački mir je predstavljen replikom šatora pod kojim je mir utanačen. Pod šatorom je uz pomoć voštanih figura dočarana sama scena potpisivanja.

Scena potpisivanja prezentovana voštanim figurama devet osoba, urađena je fantastično. Figure su uhvađene u svom pokretu i raspoloženju sasvim autentično, u prostoriji se oseća napeta atmosfera pogađanja i ultimatuma.
Kada sam nekima od prijatelja pokazao slike, bili su potpuno ubeđeni da je u pitanju predstava koju igraju živi ljudi. Njihova neverica posle objašnjenja da su u pitanju figure, je bila vrlo rečita.

Potomci Petra Dobrnjca, vojvode iz Prvog srpskog ustanka, poklonili su ovaj komad zemlje Požarevcu.
U kući koja je potom izgrađena, zasnovan je Fond Petra Dobrnjca, odnosno Kuća Dobrnjčevih kako se danas naziva. Kuća čuva postavku iz vremena Prvog i Drugog srpskog ustanka.
Posete su moguće samo uz prethodnu najavu.

Nalazi se u Mileninom roditeljskom domu u centru Požarevca.
Fondaciju je osnovala njena majka koja je svoju imovinu, kao i umetničku zaostavštinu ćerke poklonila gradu. Galerija pleni i autentičnim nameštajem izloženim u prijemnoj prostoriji, kao i ambijentom kuće i dvorišta slikarke.

Nažalost, prostorije su bile zatvorene u vreme naše posete.

Da je Braničevski okrug bio najživlji centar događanja u antičko vreme kod nas, možete se uveriti za vrlo kratko vreme.
Dovoljno je da bacite pogled preko ograde na dvorište Narodnog muzeja. Videćete veliku zbirku sarkofaga, nadgrobnih ploča, kao i drugih spomenika.

Na zgradi je postavljena tabla sa informacijom o ovoj istorijskoj činjenici.

Vrlo prijatno šetalište, s obzirom na širroke aleje sa puno klupa. Brojna visoka stabla štite i od vetra i od preterane vrućine. Tu su i biste zaslužnih ljudi, dok je u centru parka spomenik Knezu Milošu.

Ispred zgrade podignut je veliki Gradski park, dobro pošumljen i obogaćen velikim brojem poprsja i skulptura značajnih ljudi.

Uz zid crkve se nalazi i grob Hajduk Veljkovog brata sahranjenog 1861. godine.

Nažalost, u vreme naše posete crkva je bile zatvorena.

U Požarevcu se, nedaleko od gradskog parka, nalazi manji, uz zgradu Kulturnog centra. Park je ispunjen poprsjima zaslužnih ličnosti. Na fotografijama su poprsja i statue: Vojvode Petra Dobrnjca Todorovića, Milene Pavlović Barili, Milice Stojadinović Srpkinje, Vojvode Milenka Stojkovića, Milivoja Živanovića i Žanke Stokić.

Nalazi se uz Sabornu crkvu, u sklopu crkvene porte.
U novije vreme građene su, čak u dva maha, novije zgrade dvora, s tim što je samo zgrada građena 1990-tih dobila predviđenu namenu.

Spomenik je posvećen palim borcima i žrtvama fašističkog terora Požarevca. Nalazi se u okviru velikog kompleksa sa još nekoliko većih memorijala.

Ergelu je knez Miloš poklonio državi 1860. godine, prethodno je oduzevši od Turaka. Po njegovoj smrti, brigu je preuzeo knez Mihailo. On je egelu preimenovao u današnji naziv u spomen svoje majke kneginje Ljubice.

Sa puta smo primetili lep prizor i momentalno stali da slikamo.

Od prvobitnih 28 stabala koja su do stavljanja pod zaštitu svedena na broj od 25, danas, posle uklanjanja osušenih i vremenskim nepogodama oštećenih, na broju su ostala svega dva stabla.

Crkva je oslikana tokom devedesetih godina prošlog veka.

Inače manastir je, kao ni jedan drugi, savršeno uklopljen u okolnu prirodu. Izgleda kao da pri gradnji objekata (a ima ih dosta) nije uklonjeno niti jedno stablo, odnosno kao da su i priroda i objekti nastajali simultano.