Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Prvobitna kuća je podignuta devedesetih godina XIX veka kao prizemni stambeni objekat, a dozidana između 1913. i 1914. godine po projektu arhitekte Petra Bajalovića. Osnovana 1911. godine kao muzičko-pedagoška institucija, Muzička škola 'Stanković' nesumnjivo spada u red onih ustanova koje su udarile temelje našoj muzičkoj kulturi. Ona je odigrala pionirsku ulogu u počecima i daljem razvoju muzičkog života naše sredine, jer je sve do početka II svetskog rata, kada je osnovana Muzička akademija u Beogradu, ona, zajedno sa Muzičkom školom 'Mokranjac', predstavljala jedini izvor svih muzičkih kadrova – kompozitora, muzičkih umetnika, muzikologa, pedagoga – za rad ne samo u Beogradu i Srbiji, već i znatno šire. Kroz ovu školu prošli su kao učenici, nastavnici ili direktori bezmalo svi oni koji su predstavljali ili još uvek predstavljaju okosnicu naše muzičke kulture. Doprinos Muzičke škole toj kulturi je neprocenjiv, a njena istorija je, u stvari, istorija razvoja muzičkog života naše sredine, pošto su nastavnici, a kasnije i njeni svršeni učenici, u isto vreme bili nosioci svih vidova muzičkog stvaralaštva. Koncertni život, opera, kamerni ansambl, filharmonija, druge muzičke škole, Muzička akademija, sve je to na neki način proisteklo iz rada i rasta Muzičke škole 'Stanković'.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.m.wikipedia.org

 sr.wikipedia.org
 www.blic.rs

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Dom Udruženja novinara Srbije sagrađen je 1934. godine po projektu arhitekte Ernesta Vajsmana, kao izuzetno moderna, potpuno bezornamentalna građevina kubične forme naglašena horizontalama spratova i akcentovana završnom povučenom etažom.
Novinarski dom predstavlja jedan od najznačajnijih objekata u Beogradu koncipiranih u modernom duhu. Osim arhitektonskih vrednosti značajan je i kao mesto okupljanja novinara, publicista, pisaca i najistaknutijih ličnosti iz kulturnog života Srbije.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 beogradskonasledje.rs

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Beogradska nadbiskupija smeštena je od 1926. godine u zgradi nekadašnjeg Austrijskog poslanstva u Beogradu, koja je sagrađena 1884. godine. Jednospratna zgrada, okružena uređenom baštom, spadala je u red značajnijih ostvarenja beogradske arhitekture osamdesetih godina XIX veka. Ime autora projekta, kao ni okolnosti u kojima je zgrada podignuta, danas nisu poznati. Zgrada je koncipirana u duhu tada vladajućeg akademizma s neorenesansnim elementima u obradi detalja fasade. Posebna pažnja je stavljena na obradu razuđene severne fasade zgrade, okrenute intimnoj atmosferi uređenog, prostranog vrta. Zajedno sa kapelom iz 1888. godine, baštom i zgradom parohijskog ureda iz 1926. godine, zgrada Beogradske nadbiskupije čini jedinstvenu prostorno-funkcionalnu celinu. U ovoj zgradi odigrali su se važni istorijski događaji za noviju istoriju Srbije, vezani za okolnosti oko izbijanja Prvog svetskog rata.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Kuća Bogdana Gavrilovića, nastavnika Velike škole, profesora Tehničkog i Filozofskog fakulteta, rektora Beogradskog univerziteta, akademika i predsednika Srpske akademije nauka i umetnosti, izgrađena je krajem 1898. ili početkom 1899. godine. Predstavlja relativno skromnu građansku kuću, tradicionalno okrenutu ka dvorištu, sa fasadom oblikovanom u akademskom maniru, sa dosledno sprovedenom podelom po horizontali i svedenom dekorativnom plastikom. Značaj objekta proističe iz činjenice da je u njoj živeo i radio dr Bogdan Gavrilović (1863-1947), ugledni matematičar i humanista, koji se više od pola stoleća aktivno bavio kulturnim, prosvetnim i naučnim radom. U kući je sačuvana lična zaostavština koja svedoči o ovoj istaknutoj ličnosti srpske prosvete i kulture. Osim toga, kuća predstavlja solidno ostvarenje beogradske akademske arhitekture s kraja XIX veka.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 beogradskonasledje.rs
 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Dom Društva za ulepšavanje Vračara sagrađen je 1902. godine prema projektu arhitekte Milana Antonovića. Ova jednospratna, poslovno-stambena zgrada, sa arhitektonskom strukturom koja je zadržala tradicionalne odlike akademske arhitekture, prva je u Beogradu dobila secesijske elemente – završnu atiku, stepenišnu ogradu od kovanog gvožđa, ukomponovane inicijale Društva i godinu gradnje, kao i centralni motiv na glavnoj fasadi. Izostao je središnji rizalit, a umesto uobičajenog prozora i balkona iznad glavnog ulaza, nalazi se polje sa mozaičnom kompozicijom. Bočni rizaliti su izdvojeni pilastrima i hromatski obrađenim površinama koje komuniciraju sa središnjim mozaičnim motivom, a upotrebljeni plastični motivi, mada se javljaju na uobičajenim mestima, oko prozora, na kapitelima, na atici, predstavljaju nove figuralne, biljne i geometrijske stilizacije.
Zgradu je podiglo Društvo za ulepšavanje Vračara, osnovano 1884. godine, sa ciljem da se stara o uređenju i ulepšavanju istočnog i zapadnog Vračara i ona je, od podizanja do ukidanja Društva 1941. godine, služila kao njegovo sedište.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

 sr.wikipedia.org
 hr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Dom braće Krstić, sagrađen je krajem XIX veka kao reprezentativni stambeni objekat. Ubrzo po podizanju u zgradu se uselila porodica Krstić u kojoj su rođeni poznati arhitekti Petar i Branko. Projektant zgrade nije poznat, ali se na osnovu nekih elemenata dekoracije pretpostavlja da bi autor projekta mogao biti arhitekta Jovan Ilkić. Dom braće Krstić predstavlja jednu od retko sačuvanih manjih stambenih zgrada na teritoriji između Terazija i trga Slavija. Petar i Branko Krstić su svoju karijeru započeli nagrađenim projektom za Paviljon Jugoslavije na izložbi u Filadelfiji 1925. godine, a potom i nagrađenim rešenjem za Svetosavski hram 1927. godine. Pripadali su Grupi arhitekata modernog pravca, a njihovo zajedničko delo obuhvata više desetina projektovanih i izvedenih objekata, među kojima su palata Agrarne banke, crkva Sv. Marka, Igumanova palata.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 beogradskonasledje.rs
 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Dvospratna stambena zgrada, čiji su vlasnici bili Jovan i Maksim Nikolić, predstavlja jedan od izuzetno malog broja sačuvanih objekata zidanih u srpsko-vizantijskom stilu. Građena je između 1912. i 1914. godine po projektu arhitekte Branka Tanazevića, koji je na ovoj zgradi dosledno sproveo ideju o obnovi nacionalnog stila u arhitekturi čiji je glavni pobornik bio.
Arhitektonski izraz je zasnovan na kombinaciji vladajućih tendencija, akademizma u dispoziciji osnovne mase i srpsko-vizantijskog stila u dekoraciji fasadnog platna. Fasada je po ugledu na srednjovekovno vizantijsko graditeljstvo dobila obojene pravougaonike, nalik keramoplastici, i preplete. Uz srpsko-vizantijsku dekorativnu plastiku javljaju se i elementi secesijske dekoracije.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 beogradskonasledje.rs
 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Zgrada Treće muške gimnazije sagrađena je 1906. godine po projektu arhitekata Dragutina Đorđevića i Dušana Živanovića kao reprezentativna građevina po uzoru na najsavremenije objekte te vrste u Evropi. Ostvarena u duhu akademizma s početka XX veka, sa jasno naglašenim klasicističkim elementima dosledno provedenim u unutrašnjoj i spoljnoj plastičnoj dekoraciji, zgrada predstavlja uzorno arhitektonsko delo toga vremena. Građevinske radove izveo je Vasa Tešić, arhitektonsku plastiku Franja Valdman, građevinski likorezac, a slikarske dekoracije enterijera Dragutin Inkiostri Medenjak i Paško Vučetić. Ovu školu pohađale su brojne poznate ličnosti među kojima i Todor Mijušković, Stevan Sremac, Vladimir Titelbah, Nikola Vulić, Simo Matavulj, Živojin Mišić i Marko Murat.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 spomenicikulture.mi.sanu.ac.rs

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Porodična kuća Đorđa Genčića, koji je odigrao važnu ulogu u političkom životu Srbije u poslednjim decenijama XIX veka, podignuta je između 1927. i 1929. godine, prema projektu arhitekte Dragiše Brašovana. Po svojim arhitektonskim i stilskim karakteristikama, zgrada pripada grupi objekata na kojima je arhitekta Brašovan započeo proces postepenog modernizovanja akademskih formi, koji se pre svega ogleda u istom tretmanu svih fasada građevine. Koncipirana je kao građevina kubičnog volumena, sa akademski raščlanjenom fasadom, kojom dominira ulazni deo, rešen u formi trijumfalnog luka. Fasada je oživljena pravilnim rasporedom prozorskih niša i parovima udvojenih stubova sa jonskim kapitelima. Ravnotežom masa i svedenošću dekoracije nagovešteno je približavanje modernom arhitektonskom izrazu. Od 1952. godine u zgradi je smešten Muzej Nikole Tesle, posvećen životu i delu čuvenog svetskog naučnika. Muzej čuva obimnu Teslinu naučnu i ličnu zaostavštu.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Zgrada Državne hemijske laboratorije podignuta je 1882. kao akademski kocipirana prizemnica u skladu s mogućnostima države i potrebama struke zalaganjem dr Ferdinanda Šamsa, iako je odluka o neophodnosti postojanja ovakve institucije doneta još 1859. godine. Sprat je dograđen 1926/27. godine u skladu s već postojećom arhitekturom objekta. Zgrada predstavlja dokument o razvoju hemijske struke u Srbiji i ukazuje na postojanje institucije u kontinuitetu od preko sto godina. Za veliki ugled koji je Državna hemijska laboratorija imala, kako u Srbiji, tako i u Evropi, najviše je zaslužan dr. Marko Leko (1853-1932), redovni profesor i rektor Velike škole, osnivač Srpskog hemijskog društva i počasni član Srpske kraljevske akademije, koji je i najduže bio upravnik Laboratorije, od 1894. do 1920. godine. Podignuta da bude mesto gde će biti 'skup svih hemičara Srbije' vremenom postaje objekat ne samo važan za naučni razvoj hemije već i razvoj kulturne istorije Srbije.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Kuća pukovnika Elezovića je sagrađena 1927. godine prema projektu arhitekte Aleksandra Deroka, kao stambeni objekat za rentiranje. Arhitektonski oblikovan u reprezentativnom nacionalnom stilu, komponovan je od elemenata različitog porekla. U zalučenom portalu, prozorima prvog sprata, biforama i triforama drugog sprata vidljiv je uticaj srpsko-vizantijskog stila, ali je oblik otvora u prizemlju i potkrovlju, kao i oblik snažnih pilastera koji probijaju završni venac pretvarajući se u male kule, blizak kasnoj secesiji. Plitki reljefi na fasadi predstavljaju autorovu interpretaciju srednjovekovnih motiva. Iznad lukova lođe, celom širinom erkera, postavljena je bareljefna arabeska čiji je autor poznati vajar Živojin Lukić.
Kuća pukovnika Elezovića je objekat značajnih arhitektonskih i kulturno-istorijskih vrednosti. Nastao u vreme kada beogradskom arhitekturom dominiraju akademizam i modernizam u oblikovanju stambenih i javnih građevina, karakterističnim pročeljem koje odlikuje svežina izraza i bogati svetlo-tamni kontrasti, svrstava se u uspelija i zrelija ostvarenja srpske stambene arhitekture sa nacionalnim stilskim obeležjima.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 kuca_pukovnika_elezovica.pdf
 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Kuća predstavlja istorijski spomenik vezan za jednog od najistaknutijih komandanata srpske vojske, vojvodu Petra Bojovića (1853-1945). U ovoj kući Petar Bojović je živeo i radio od 1928. godine do svoje smrti. Po završenoj Vojnoj akademiji i nakon generalštabne pripreme bio je na raznim vojnim dužnostima, jedno vreme i načelnik Glavnog generalštaba. Učestvovao je u ratovima 1876-1878, 1885-1886, 1912-1913, a najviši doprinos dao je u ratu 1914-1918. godine. Komandovao je Prvom armijom, zatim je postavljen za komandanta trupa Novih oblasti. Decembra 1915. nasledio je vojvodu Putnika na položaju načelnika Štaba Vrhovne komande. Rukovodio je reorganizacijom srpske vojske na Krfu i operacijama 1916. za osvajanje Kajmakčalana i Bitolja. Od juna 1918. ponovo je komandovao Prvom armijom pri proboju Solunskog fronta.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Zgrada Socijalističkog narodnog doma sagrađena je 1888. godine i pod nazivom 'Sala mira' svečano otvorena 1889. godine. Podigao je Škotlanđanin Fransis H. Mekenzi, humanist i dobrotvor, na imanju 'Simićev majur' koje je kupio 1880. godine.
Ovaj objekat imao je kroz istoriju raznovrsne namene, bio je centar za okupljanje i prosvećivanje (jedno vreme je tu bila i Slikarska škola Kirila Kutlika). Najznačajnija delatnost u 'Sali mira' počinje 1910. godine kada su imanje kupili Srpska socijaldemokratska stranka i Glavni radnički savez i kada ova zgrada postaje Socijalistički narodni dom – centar organizovanja i razvijanja ideje socijalne demokratije i radničkog pokreta i simbol borbe proleterijata. Tu su organizovane prvomajske radničke manifestacije, održavani kongresi, brojni skupovi, vođena borba za opšte pravo glasa, kao i borba protiv ratnih priprema i naoružanja. U zgradi je bila smeštena uprava Srpske socijaldemokratske stranke, Glavni radnički savez, delovala Socijalistička radnička partija (komunista), Radnički savez iz Beograda, redakcije lista 'Radničke novine' i časopisa 'Borba', 'Socijalistička knjižara' i štamparija 'Tucović' i 'Narodni bioskop'. Zgrada je porušena s namerom da se rekonstruiše u okviru novog objekta na Slaviji.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

 www.danas.rs

 sr.wikipedia.org
 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Prizemna porodična kuća, izgrađena 1905. godine za sveštenika Mihaila Popovića, po projektu arhitekte Stojana Titelbaha. Tradicionalna osnova uslovila je prostornu organizaciju sa reprezentativnim delom – sobama i trpezarijom prema ulici i privatnim, sporednim prostorijama u dvorišnom traktu. Kuća, u koju se ulazi preko bočne kapije, postavljena je na regulacionu liniju ulice. Fasada je oblikovana u skladu sa zahtevima nove umetnosti, kao jedinstvena površina s bogatom dekorativnom plastikom floralnog tipa. Jedini ustupak akademskoj arhitekturi predstavljaju jaki podeoni i krovni venac i simetrično postavljeni dvostruki prozori. Između dva prozora postavljena je vaza sa cvećem koja ispunjava površinu od sokla krovnog venca. Iznad i pored prozora nalaze se suncokreti od kojih polaze dekorativno upletene trake, odnosno stilizovani floralni motivi. Na uglovima fasade ispod krovnog venca su delovi ogromnih cvetova. Celokupna dekoracija je deo jedinstvene slike uokvirene širokim trakama. Dekorativnom atikom nad centralnim delom formalno je sprovedena ideja o prodoru preko krovnog venca, kao što su i bočni stupci, odnosno funkcionalni elementi – nosači krovne konstrukcije, deo te iste ideje. Nažalost, fasada u delu nad krovnim vencem nije izvedena po planu ili je pretrpela prepravke koje su taj izgled izmenile, pa su bočni stupci skromnije obrađeni, a pod jednostavnijom, srcolikom atikom, nalazila se godina, do skoro se verovalo 1904, a verovatnije 1905. Kuću su izgradila braća sveštenika Popovića, potonji poznati beogradski građevinari Gorča i Milić Popović. Kuća je neznatno prepravljena posle I svetskog rata. Posle II svetskog rata zgrada više nije služila za stanovanje, već je prelaskom u vlasništvo opštine dobila poslovnu namenu. U međuvremenu izvršene su prepravke unutrašnjosti, ali i fasade, pru čemu je ona u potpunosti izgubila najveću vrednost – svoju dekorativnu plastiku. Kuća Mihaila Popovića predstavlja jedno od najoriginalnijih ostvarenja Art Nouveau arhitekture u Beogradu.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 beogradskonasledje.rs

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Kuća Popovića sagrađena je 1928. godine po projektu ovlašćenog građevinskog inženjera Dragoljuba A. Popovića za porodicu vojvode Vuka Vojina Popovića i njegovog brata Gligorija, člana Uprave grada Beograda. Kuća ima podrum, prizemlje i potkrovlje i postavljena je na regulacionu liniju nekadašnje Podrinjske ulice. Eklektički pristup u rešavanju ulične fasade rezultat je postakademskih postulata treće decenije u projektovanju i izboru dekoracije (neobarokni zabat, dekorativne vaze, volute, porodični medaljon sa inicijalima, renesansna niša, lezene, venci, profilisane ploče i balustrade parapeta). Pored arhitektonskih vrednosti, kuća ima i istorijski značaj s obzirom da je vojvoda Vuk istaknuta istorijska ličnost, proslavljeni vojskovođa u balkanskim i I svetskom ratu, komandant u legendarnim bitkama na Čelopeku, Kumanovu, Bregalnici, Prilepu i Bitolju.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 beogradskonasledje.rs

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Skulptura za spomenik je izrađena 1954. godine prema modelu istaknutog vajara Sretena Stojanovića, a spomenik je postavljen 1979. godine povodom obeležavanja stosedamdesetpete godišnjice Prvog srpskog ustanka. Postolje spomenika je projektovao arhitekta Zoran Jakovljević. Na spomeniku je predstavljena jedna od najznačajnijih istorijskih ličnosti Srbije, vođa Prvog srpskog ustanka Đorđe Petrović Karađorđe (1768–1817), koji simboliše srpsku revoluciju, borbu za oslobođenje od turske vlasti i utemeljenje moderne srpske države. Đorđe Petrović je bio pripadnik austrijskih frajkora tokom Austrijsko-turskog rata 1787–1791. godine. Za vođu Prvog srpskog ustanka izabran je 1804. godine, da bi kasnije dobio i titulu vožda. Lično je učestvovao i predvodio srpske ustanike u nekoliko bojeva. Po slomu ustanka 1813. godine napustio je Srbiju. U želji da ponovo podigne ustanak, 1817. godine se vratio u Srbiju, ali je tada ubijen. Spomenik Karađorđu postavljen je na zemljano uzvišenje koje simboliše Vračarsko brdo. Bronzana skulptura vožda, predstavljenog po završetku osvajanja Beograda, nalazi se na postolju od prirodnog kamena granita. Skulptura je frontalna i monumentalna. Karađorđe je predstavljen u stojećem stavu, odeven u borbenu narodnu nošnju, sa spuštenim i pripasanim oružjem. Levom rukom drži spuštenu sablju, a dva bodeža i kubura su mu privezani oko pojasa. Visina skulpture je 350 cm, a težina je 2.000 kg. Ličnost vožda predstavljena je realno, strogog i ozbiljnog izraza lica, sa portretskim crtama, po uzoru na dotadašnje slikarske portrete Karađorđa. Iako je u prikazivanju ovako značajne istorijske ličnosti umetnik primenio principe monumentalnosti i reprezentativnosti, skulpturalna predstava je jednostavna i svedena, način modelovanja je uzdržan i smireniji nego kod drugih Stojanovićevih javnih skulptura, forma je čvrsta i glatka, svedena na obradu osnovnih atributa koji opisuju narodnog vođu kao ratnika.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

 hr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Meseca marta 1847. godine, poznati beogradski knjižar i štampar, Gligorije Vozarević, podigao je na svojoj njivi na Vračaru drveni krst ukrašen ikonama. Savremenici su podizanje krsta tumačili ne samo kao simbol vere, već i kao znak oslobođenja – simbol pobede. Stoga se ovaj krst smatra prvim javnim spomenikom u Beogradu. Dotrajali drveni krst je Beogradska opština obnovila 1933. godine u crvenom veštačkom kamenu. Po njemu je deo Beograda nazvan Crveni krst.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

 bdp.rs
 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Narodna biblioteka Srbije građena je u periodu od 1966-1972. godine, prema projektu arhitekte Ive Kurtovića. Koncipirana je kao slobodnostojeći objekat na prostoru Svetosavskog platoa. Iako je zgrada Narodne biblioteke delo savremene arhitekture, arhitekta Kurtović je u projekat uneo neke elemente tradicionalne 'kuće', kao što su četvorovodni krov ili trem, što u opštoj kompoziciji odaje utisak izvesnog tradicionalnog koda. Eksterijer i enterijer obrađeni su sredstvima savremene bezornamentalne arhitekture. Objekat je podeljen osnovnim masama na javni i administrativni deo, a potom i alternacijom velikih staklenih površina i naglašene armiranobetonske strukture.
Vrednost objekta potiče i iz njegove namene. Narodna biblioteka Srbije, kao institucija, od prvorazrednog je značaja za razvoj kulture Republike. Fond koji ova biblioteka sadrži predstavlja najznačajnije kulturno blago koje naša sredina uopšte ima.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org
 www.nb.rs

 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Karađorđev park je autentično istorijsko mesto logora glavne ustaničke vojske i vojničkog groblja oslobodilaca Beograda pod Karađorđem 1806. godine. Spomenik koji je na ovom groblju podigao knez Aleksandar Karađorđević 1848. godine, prvi je spomenik u Beogradu podignut u slavu jednom istorijskom događaju, istovremeno i prvi javni spomenik. Teren parka sa grobljem i spomenikom jedino je mesto sa očuvanim autentičnim materijalnim ostacima koji dokumentuju boravak ustaničke vojske u Beogradu i evociraju uspomenu na osvajanje Beograda 1806. godine. Poslednje ostatke ustaničkog groblja, koje se nalazilo na velikom delu parka, predstavljaju dvanaest nadgrobnih spomenika na grobovima ustanika, postavljenih u niz prilikom uređenja parka. Ovi spomenici sa stilizovanim krstovima i cik-cak linijama slični su seoskim nadgrobnim spomenicima na beogradskom području iz tog perioda. Spomenik iz 1848. godine skroman je po obliku i dekoraciji. Visine je 547 cm. Izrađen je od žućkastog kamena i obložen veštačkim kamenom. Na mermernim pločama sa strane ispisan je tekst posvete i tekst o obnovi spomenika 1889. godine.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 www.tob.rs

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Sopstvenu porodičnu kuću na Kotež-Neimaru arhitekta Milan Zloković je projektovao i sagradio 1927. godine. Projekat ove kuće, na kojem je arhitekta Zloković prvi put bio u mogućnosti da ostvari svoje progresivne ideje, predstavlja anticipaciju modernističkog pokreta u srpskoj međuratnoj arhitekturi. Umesto uobičajenog akademskog načina isticanja arhitekture ugaonog objekta, dramatični ugao Zlokovićeve kuće postignut je ukrštanjem dva trodimenzionalna sistema kompozicije volumena. Približavanje modernističkom shvatanju arhitekture ostvareno je primenom tzv. 'slobodnog plana', racionalnom koncepcijom bezornamentalne kubične strukture i dinamičnim komponovanjem masa. Karakterističan detalj u spoljnoj obradi predstavljaju lučni otvori na frontu prizemne zone i reljefi u poljima između prozora sprata. Originalnim, modernim rešenjem kuće arhitekta Zloković je stvorio novi, moderan identitet okolnog urbanog prostora. Arhitekta Milan Zloković (1898-1965) jedna je od markantnih figura srpske arhitekture XX veka. Kao jedan od osnivača Grupe arhitekata modernog pravca (1928) imao je presudan uticaj na prodor novih ideja u tada konzervativnu srpsku sredinu. U kući se čuva bogata zaostavština koja omogućava rasvetljavanje njegove svestrane ličnosti.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Kuća arhitekte Momira Korunovića sagrađena je 1924. godine prema projektu samog arhitekte, kao prizemna porodična kuća sa potkrovljem. Oblikovana je po uzoru na srednjoevropske porodične kuće sa vrtom i dekorativno obrađenom ogradom. Dinamičnost na prostranim fasadnim platnima ostvarena je primenom originalnih detalja arhitektonske plastike, sastavljenih od kombinacija krugova i trouglova postavljenih oko lučnih otvora. Asimetričnost u rešenju pročelja, postignuta kontrastom kosih oblika krova i vertikalnih prozorskih otvora, ukazuje na modernistički pristup u rešenju fasade. U arhitekturi sopstvene kuće arhitekta Korunović je afirmisao osoben i prepoznatljiv graditeljski izraz. Arhitekta Momir Korunović (1883-1969) najistaknutiji je predstavnik 'nacionalnog smera' u srpskoj arhitekturi prve polovine XX veka. Uporedo sa projektantskim radom bavio se proučavanjem i zaštitom starih arhitektonskih spomenika. U kući je, pored radne sobe sa tehničkim priborom i bibliotekom, sačuvana i kompletna tehnička dokumentacija, crteži, planovi projektovanih i izgrađenih objekata ovog izuzetno produktivnog stvaraoca.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org

Izvor: Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Beograda
Kuća Flašar je sagrađena 1932. godine prema projektu arhitekte Milutina Borisavljevića. Koncipirana je kao porodična vila pravougaone osnove, prvobitno sa jednim spratom, i sa potpuno simetričnim rasporedom prostorija. Vila je izvedena u duhu akademske tradicije, sa monumentalnim, udvojenim pilastrima duž čitave fasade, koji se završavaju elegantnim jonskim volutama. Krov je ravan, oivičen balustradom sa ukrasima u obliku urni. Prozori u prizemlju, kao i ulaz u kuću, lučnog su oblika sa 'slepim' balustradama ispod, dok su prozori na spratu pravougaoni prozori-balkoni sa ogradama od kovanog gvožđa. Naročito je interesantan ukrasni detalj iznad ulaznih vrata koji čitavom izgledu celine daje svečan karakter. Ulaz u kuću nalazi se na glavnoj, uličnoj fasadi, u središnjoj zoni prizemlja, u takvom rasporedu otvora i površina koji jasno oslikava i unutrašnji sklop prostorija. Iako se kuća nalazi na terenu između dve ulice, od kojih je ona kojoj je okrenut ulaz u kuću osetnog pada, ništa ne narušava njenu skladnu čvrstinu, već naprotiv, kuća dominira terenom na kome se nalazi. Godine 1936. kuću je od vlasnika otkupio Ignjat Flašar, nakon čega je nadzidan sprat sa terasom, za koji je arhitekta Milutin Borisavljević takođe izradio projekat. Nadzidani deo kuće ne obuhvata čitavu površinu krova već samo jednu polovinu, dok je druga iskorišćena kao terasa.
Objavljeno na: https://www.osmsrbija.iz.rs/nkd/

 sr.wikipedia.org